Op weg naar de Azoren

Home Forums Reisverhalen Op weg naar de Azoren

Dit onderwerp bevat 52 reacties, heeft 4 stemmen, en is het laatst gewijzigd door  Ewoud 4 maanden, 3 weken geleden.

8 berichten aan het bekijken - 46 tot 53 (van in totaal 53)
  • Auteur
    Berichten
  • #891

    Ewoud
    Bijdrager

    Helia en Ticiano

    15 jaar geleden kwam ik voor de eerste keer aan op de Azoren, Terceira, en leerde Helia en Ticiano kennen. Elke middag werd ik opgehaald om bij moeders heel uitgebreid te lunchen. De hele familie verzamelde zich daar, en die was toen al groot.
    Inmiddels is er een nieuwe generatie aan toegevoegd. Volgens mij heb ik elke dag wel een verjaardag gevierd.

    Bij aankomst zat ik al snel weer bij moeders, oma, aan tafel, als een verloren zoon. En werd weer als van ouds, volgepropt en beschonken afgezet bij mijn boot, om lang uit in mijn kooi te kunnen ploffen.
    Toch moet ik ook weer even wennen aan deze collectieve samenleving, als solozeiler, en aan de kakofonie van vreemde geluiden.

    Soms krijg ik een berichtje, dat ze het te druk hebben, met de kinderen en werk. Ook wonen ze nu in een dorp ver van de Marina. Eindelijk een dag voor mezelf, lekker klooien
    Maar zodra er golven breken op de kust, moest er gesurft worden. Geweldig, moeilijk. En anders kwam er een plank met een zeil aan te pas, wat me beter af ging.

    Na ruim twee super gezellige en drukke weken ben ik weer aan een nieuw eiland toe.

    Thanks guys, see you in Amsterdam!

    #894

    Ewoud
    Bijdrager

    Flores,

    Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren, even ver van Canada verwijdert als van het Europese continent. Het heeft een kleine oncomfortabele Marina. Er staat altijd een deining in de marina. Het is ook open tot het noorden, als uit die hoek de wind enige dagen flink waait moet je hier wegwezen of je boot word gesloopt.

    Toen ik eenmaal veilig een plekje had weten te bemachtigen dacht ik het gelijk maar te vieren met een koude rakker. Het is een hele klim naar het dorpje, Lajes das Flores, waar vervolgens helemaal niets is wat op een kroeg lijkt. Het eerste restaurant/bar is nog even verder klimmen. Gelukkig bevind zich er ook een flinke supermarkt achter.

    Wat een woest eiland is dit, wat een enorm natuurgeweld. Het lopen valt niet mee in deze woestenij en vaak is er ook nog een hele hoge vochtigheidsgraad.
    Tijdens mijn eerste serieuze wandeling kom ik gelijk markante bewoners tegen. Waaronder een Duitser die hier een prachtig huis heeft gebouwd, en zijn tuin heeft vol staan met kleurrijke gekunstelde werken, geïnspireerd op Hundertwasser. Ik krijg enthousiast een rondleiding maar het gesprek eindigt uiteindelijk in mineur. Want een meneer heeft onlangs een Familiebedrijf geërfd met 300 werknemers, die hij niet zomaar van de hand kan doen. Wat moet ie daar nu mee, op dit paradijselijke eiland. Nu moet ie telkens heen en weer vliegen om ergens zijn handtekening onder te zetten. Oh ja, en zijn vriendin is er ook vandoor.

    Er zijn hier natuurlijk vele ‘hikes’ te lopen. Er word gewaarschuwd dat je wel iemand moet inlichten en natuurlijk over een goeie uitrusting moet beschikken. En dat is geen overdreven waarschuwing.
    Bij mijn eerste hike kom ik voor een peilloze afgrond te staan, een smal en slingerend paadje leidt naar beneden. Halverwege geef ik het op. Dit is echt gevaarlijk. Ik heb hoogtevrees en vrees ook dat ik die hele weg weer naar boven niet ga redden.

    In Faja Grande, een sprookjesachtige vallei, kun je een hike lopen naar een kratermeer. 6 km slechts maar dan wel weer zo’n beetje recht omhoog, langs een steile bergwand. Vechtend tegen hoogtevrees, snakkend naar adem en met bonkend hart zet ik door. Ik moet er nu toch wel bijna zijn.
    Er komt een groepje Franse jongeren afdalen. Ik vraag natuurlijk hoe ver het nog is. Men is het er over eens dat het in mijn geval nog zeker 2 uur klimmen is. Ik geniet nog een tijdje van het uitzicht voordat ik de aan de afdaling begin.

    De marina lijkt op een Franse enclave, terug van de Caribische eilanden, Engelse taal is hun vaak wereldvreemd. Ik ontmoet hier wel wat Europeanen die hier wonen en me uitnodigen. Een Belg woont hier al 40 jaar, hondentrainer, paardenfokker en ook valkenier. Maar de valk is gevlogen want de valkenier heeft een week in het ziekenhuis gelegen en zover reikt het geheugen van een valk dus niet.

    Maar de leukste ontmoeting is met Jacqueline. Ze komt vanaf Bermuda, als schipper van ‘de zeezeilers van Marken’, en ze roept gelijk: ‘oh, een Contessa 32, daar word ik altijd zo blij van’. Ze stapt aan boord en verteld dat ze ook een Contessa 32 heeft gehad.
    En ineens herken ik haar. Jij, ja jij bent schuldig aan het feit dat ik deze boot heb. Zij is 20 jaar geleden solo van Curacao naar Nederland gezeild, met een Contessa 32. Ze heeft er destijds over verhaald in het blad ‘Zeilen’. Ze gaf toen ook een presentatie op de Hiswa in de stent van ‘ Zeilen’. Haar boot stond daar ook. Toen ging het nog goed met de bladen. Ik was gelijk verliefd op die boot, zo’n boot zocht ik nu al die tijd, en ook erg gecharmeerd van Jacqueline zelf,  en nu ook weer. Die zelfde zomer lag er een Contessa te koop die binnen mijn budget paste.
    Natuurlijk vertel ik haar dit alles, want ik heb er nooit spijt van gehad, integendeel.

    Jacqueline, is het niet!? Ik ben Ewoud, zeer aangenaam kennis te maken. Ik word gelijk uitgenodigd voor het laatste avondmaal, met de hele crew.

    • Deze reactie is gewijzigd 6 maanden, 1 week geleden door  Ewoud.
    #911

    Ewoud
    Bijdrager

    Van Flores naar Faial

    Ik ben het klimmen helemaal zat. Zeker na een tocht van 7 uur naar 2 kratermeren. Het was wel de moeite waard, moet ik zeggen. Het leek wel een beetje op de schotse hooglanden maar dan wat subtropischer.
    Inmiddels Is de marina al flink heroverd op de Fransen door Nederlandse en Engelse schepen en het word gelijk een stuk gezelliger. Hoewel de Fransen weer muzikaler zijn.

    Toch vertrek ik omdat er een paar dagen gunstige wind staat om Horta op het eiland Faial te bereiken, 130nm verwijdert. Het kan zomaar weer een week pet zijn. 3 andere schepen hebben het zelfde idee en vertrekken voor mij uit. Later op de dag krijg ik er 2 in zicht, ik loop ze heel langzaam in. De een zeilt een stuk hoger maar de ander zit hinderlijk op mijn koers. In het donker zie ik z’n toplicht steeds feller worden. Passeren word heel lastig omdat we hoog aan de wind zeilen, en veel sneller ben ik ook niet. En ik wil nu wel even pitten.
    Ik besluit overstag te gaan, weg van die boot, ik wil de ruimte. Ook wil ik even wat slaap pakken en word 2 uur later wakker om te ontdekken dat ik al die tijd weer ben terug gezeild.

    Ik kom nog net voor het donker in Horta aan. Het ligt helemaal vol met schepen, rijen dik. Als je Azoren aan doet, moet je op Horta geweest zijn.
    Ik lig op de vierde rij en kan niet eens stroom trekken.
    Chris, een Engelse solozeiler, geeft me de tip dat er een box vrij komt waar mijn bootje wel in past. Gelukkig vind de havenmeester het ook een goed idee.
    Ik kom hier weer zeilers tegen die ik eerder ontmoete op Porto Santo of op de Canarische eilanden. Het rondje zit er voor velen bijna weer op.

     

    #912

    Ewoud
    Bijdrager

    Van Flores naar Faial

    Ik ben het klimmen helemaal zat. Zeker na een tocht van 7 uur naar 2 kratermeren. Het was wel de moeite waard, moet ik zeggen. Het leek wel een beetje op de schotse hooglanden maar dan wat subtropischer.
    Inmiddels Is de marina al flink heroverd op de Fransen door Nederlandse en Engelse schepen en het word gelijk een stuk gezelliger. Hoewel de Fransen weer muzikaler zijn.

    Toch vertrek ik omdat er een paar dagen gunstige wind staat om Horta op het eiland Faial te bereiken, 130nm verwijdert. Het kan zomaar weer een week pet zijn. 3 andere schepen hebben het zelfde idee en vertrekken voor mij uit. Later op de dag krijg ik er 2 in zicht, ik loop ze heel langzaam in. De een zeilt een stuk hoger maar de ander zit hinderlijk op mijn koers. In het donker zie ik z’n toplicht steeds feller worden. Passeren word heel lastig omdat we hoog aan de wind zeilen, en veel sneller ben ik ook niet. En ik wil nu wel even pitten.
    Ik besluit overstag te gaan, weg van die boot, ik wil de ruimte. Ook wil ik even wat slaap pakken en word 2 uur later wakker om te ontdekken dat ik al die tijd weer ben terug gezeild.

    Ik kom nog net voor het donker in Horta aan. Het ligt helemaal vol met schepen, rijen dik. Als je Azoren aan doet, moet je op Horta geweest zijn.
    Ik lig op de vierde rij en kan niet eens stroom trekken.
    Chris, een Engelse solozeiler, geeft me de tip dat er een box vrij komt waar mijn bootje wel in past. Gelukkig vind de havenmeester het ook een goed idee.
    Ik kom hier weer zeilers tegen die ik eerder ontmoete op Porto Santo of op de Canarische eilanden. Het rondje zit er voor velen bijna weer op.

     

    • Deze reactie is gewijzigd 5 maanden, 4 weken geleden door  Ewoud.
    • Deze reactie is gewijzigd 5 maanden, 4 weken geleden door  Ewoud.
    #949

    Ewoud
    Bijdrager

    Horta, Faial

    Mijn  box in de marina word weer opgeëist door de rechtmatige eigenaar. De marina is nog steeds overvol. Geen zin om weer ergens langszij te liggen, op de  derde rang.

    Het is gewoon tijd om het continent weer aan te doen. Er komt een westelijke wind de komende week. Ik ga voor Engeland, Falmouth. Maar het word puzzelen met de wind in de tweede week. Spanje, la Coruna, is een goed alternatief.

    Het clubje dat zich gevormd heeft de laatste week, van oude bekenden, houd ook weer op te bestaan. Ieder heeft zo zijn eigen plan.

    Ik heb er wel zin in, om weer een tijd de horizon om me heen te zien. Hoewel het uitzicht op Pico niet kan vervelen.

     

    #986

    Ewoud
    Bijdrager

    Donderdag 12 juli
    43°29′.93N
    8°44′.06W

    Ik ben nu 11 dagen op zee. Nog 400 nm verwijdert van La Coruña. Vandaag staat er een lekkere wind uit het noorden en Lena snort over de golven. Afgelopen nacht stond er een flinke wind die gelukkig achterlijk inviel. Eindelijk schiet ik een beetje op.
    Er zullen mensen zich afvragen: wat is hij allemaal aan het doen. Ik weet het ook niet meer. Ik zwalk over zee op zoek naar wind.

    Toen ik het overvolle Horta onverhoopt verliet deed zich al niet het meest gunstige weertype voor, maar daar kun je tot sint juttemis op wachten. De wind was noordelijk en ik zeilde naar het noordoosten om daar westelijke winden op te pikken.
    Maar die waren over het algemeen vrij zwak en ik was even vergeten dat mijn bootje flink wat wind nodig heeft om voor de wind een beetje vooruit te komen.

    Om een lang verhaal kort te maken liet ik Engeland varen en zette koers naar La Coruña. Dagen van plagende windstootjes volgden en ik kroop vooruit. Gelukkig kon ik veel aan de wind zeilen en heb dan maar weinig wind nodig. Maar die moet er dan wel staan. Er waren Portugese Oorlogschepen (soort kwal) die nog sneller zeilde.

    Ik heb meer dan een etmaal liggen dobberen in totale bakte. De deining was gelukkig flink afgenomen. ‘s Nachts kreeg ik bezoek van een walvisachtige, ik kon hem niet zien maar heel goed horen. Hij maakte zich erg druk om al dat plastic in zijn territorium.
    Een andere dag doemde er ineens een Potvis op achter de boot en bleef me achtervolgen. Misschien zag hij wel wat in Lena. Solitair levende Potvissen zijn meestal jonge mannetjes, stieren. Ik wilde hem filmen met mijn iPad maar die moest eerst nog opstarten. Uiteindelijk een glimp vastgelegd van zijn rug, net te laat voor de spuit, en hij vond het welletjes geweest.

    Ik hoop, ik bid dat de wind nu blijft staan. De Gribfiles van 10 dagen vooruitzicht zijn op waar trouwens al lang geen malle moer meer van klopt.
    Ik heb nog liever keiharde wind om me oren dan het geklapper van zeilen en het bokken van de boot. Maar laat ik niet de goden verzoeken.

    #987

    Ewoud
    Bijdrager

    Maandag 16 juli aangekomen in Muxia, Galicië. ‘s Nachts liggen dobberen voor de kust anders had ik weer middenin de nacht aangelopen.
    De lekkere bries heeft 2 etmalen stand gehouden om vervolgens 100NM voor de kust het weer totaal voor gezien te houden. Het werd weer dobberen in potdichte mist. God zij dank, en Dreas, doet mijn AIS het. Het heeft een aantal malen alarm geslagen. Er is weer scheepvaart nu ik meer in de buurt van de bewoonde wereld kom.

    Ik weet met de weinige wind tot 60 NM onder de kust te komen. Nu moet ik het redden met de resterende diesel. De motor gaat niet meer uit tot 10 NM voor Muxia.
    Met zonsopgang gaat de motor weer aan en vaar ik recht op Muxia af.
    Het wemelt hier weer van de dolfijnen, ze komen van alle kanten op me af springen, en escorteren me naar de kust.
    Er zit een tochtige, hitsige dolfijn tussen. Schaamteloos ontvouwen zich vrijpartijen, zo voor de boeg. Dolfijnen zijn dus niet monogaam.

    Het is heel rustig in Muxia, een paar boten. De havenmeester, een vrolijke dame, veert op bij de naam Lena. Ze herinnert zich de naam van een jaar geleden. Ik krijg een heel verhaal te horen in het Spaans waarbij de naam Lena veelvuldig valt. Lena, Madelena, Magdalena, Elena etc zijn populaire namen in deze katholieke landen. Elke havenmeester in Portugal en Spanje kijkt blij op bij de naam Lena. Eindelijk een naam die ze kunnen spellen en onthouden.

    14 dagen op zee gezworven. Ik ben enorm uitgerust, nog nooit zoveel achter elkaar geslapen als in deze 2 weken.

    #988

    Ewoud
    Bijdrager

    De kwaliteit van de filmpjes kan men instellen. Onder het wieltje, rader.

8 berichten aan het bekijken - 46 tot 53 (van in totaal 53)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.