Op weg naar de Azoren

Home Forums Reisverhalen Op weg naar de Azoren

Dit onderwerp bevat 52 reacties, heeft 4 stemmen, en is het laatst gewijzigd door  Ewoud 4 maanden, 3 weken geleden.

15 berichten aan het bekijken - 31 tot 45 (van in totaal 53)
  • Auteur
    Berichten
  • #731

    Ewoud
    Bijdrager

    Volgens mij heb ik hier gewoon Flipper de Tuimelaar voor de boeg. Ze verschillen nogal van grote en kleur, afhankelijk van hun leefgebied.

    #732

    Gerhard Smid
    Sleutelbeheerder

    Dag Ewoud, begrijp ik goed dat je nu vlak bij Madeira bent? Wat een eind weg en dat in je eentje! Zeer bedankt voor je heel goed leesbare bijdragen….. ik volg je op de voet. Het maakt mij ook duidelijk dat ik niet zo’n zeerob ben. Groet Gerhard

    #733

    Ewoud
    Bijdrager

    Ola Gerhard, dank voor je reactie,

    Zeezeilen is fantastisch, je vergeet heel snel de tegenslagen.
    En je hoeft je nooit te vervelen. De to-do list is oneindig maar dat is wel bekend. Dan heb je nog de weerselementen die je in de gaten moet houden etc. Zeilen is eigenlijk een grote speeltuin.
    Ook het contact met andere zeilers maakt het heel leuk. En ze hebben allemaal wel een klap van de molenwiek of anders de giek gehad.

    ” mom when i grow up i want to be a sailor”. “Well child, you have to decide, you can’t do both”.

    Op het moment is het hier één grote commune in de kleine marina, iedereen is aan elkaar voorgesteld.
    Ik lig toevallig naast een Nederlands schip, de Elisabeth, een Moody 36. Ik word uitgenodigd aan boord voor een biertje samen met nog een Nederlander.
    Ik wist dat ik ooit op een Moody 36 had gezeild, als opstapper, lang geleden.
    Ik had nog niet zo lang mijn boot en wilde ervaring op doen met zeezeilen. Ik ging een week mee, als opstapper, met de Club Zeezeilers Twellegea (CZT), een zeezeilvereniging van schippers-eigenaren en van opstappers. We zouden een week naar Engeland gaan maar met 9 Bft op komst werd het Friesland en de Waddeneilanden.

    Heel langzaam valt het kwartje. Moody 36, Elisabeth, Peter, thuishaven Edam. Het was deze Moody waar ik op meezeilde.
    Ik zeg tegen Peter, ” waar was jij tijdens 9/11″. ” Oh ja, dat weet ik nog goed! Toen lag ik in de sluis voor Stavoren. ” Nou ik dus ook! Een schip achter je. Van Stavoren naar Edam zat ik bij jou aan boord”.

    #734

    Ewoud
    Bijdrager

    Zeer schokkende beelden, vooral als je graag voor anker ligt.

    Het is trouwens niet de eigenaar die aan boord klimt, die had de veerboot naar Funchal genomen. De held van de dag is de havenmeester.

    #735

    Ewoud
    Bijdrager

    #753

    Ewoud
    Bijdrager

    21 December, La Gomera

    Inmiddels vertoef op de Canarische eilanden, momenteel op La Gomera. Een klein eilandje en bespaart gebleven van massatoerisme. Veel jonge toeristen, ik noem ze maar even hippies, de bloemenkinderen van La Gomera, die hier komen voor het Rainbow Festival dat een maand gaat duren. Gelukkig zie ik af en toe ook nog zo’n ouwe zak als ik er tussen lopen, maar dan wel met compensatiestaart. Toch ben ik ook uitgenodigd. Maar geen alcohol en drugs en laat ik sex en rock&roll maar niet noemen. Een biologisch wijntje moet toch kunnen.

    Hiervoor een week in Santa Cruz, Tenerife geweest. Een stad met 250.000 inwoners en wonderwel ook grotendeels bespaart gebleven van het grote toerisme. Die komen daar wel massaal aan maar worden gelijk afgevoerd naar een holiday resort en komen daar maar sporadisch uit.
    Het bleek gewoon een hele vriendelijke, onvervalste Spaanse stad te zijn.

    #757

    Ewoud,
    Allereerst een gelukkig en voorspoedig 2018 toegewenst.
    Wat maak je een hoop mee, doe het je niet na in je eentje in de boot.
    Ben van het voorjaar op Lanzerote geweest, ook zo`n bestemming waar ze toeristen in het resort plaatsen. Je moet daar zelf iets ondernemen.
    Mag ik eventueel een stukje tekst of een foto gebruiken voor het 100 jarig boekje.
    Doe voorzichtig op weg naar je eindbestemming.
    Goede reis Marianne

    #758

    Ewoud
    Bijdrager

    Hola Marianne en alle andere leden van Aeolus,

    Hierbij wens ik ook iedereen een voorspoedig en gelukkig nieuwjaar toe. Met veel gunstige wind en weinig waterplanten.

    Gebruik gerust materiaal voor het jubileum boekje. Leuk!

    Ik heb hier een fantastisch oud en nieuw beleefd, in San Sabastian de la Gomera. Met swingende salsa bands die tot 5.30 doorspeelde. Het zag er heel anders uit dan de dronken hossende menigte die ik van Amsterdam ken.

    De mensen zagen er fantastisch uit. De heren en jongens veelal in een zwart pak, een traditie, en de dames in hun mooiste jurken. En iedereen was aan het dansen, jong en oud.

    • Deze reactie is gewijzigd 11 maanden, 1 week geleden door  Ewoud.
    #811

    Ewoud
    Bijdrager

    Woensdag 28 maart, Santa Maria, Azoren

    Bestemming bereikt, de Azoren. Het eiland Santa Maria.
    Wel een aardige omweg moeten maken maar ook een hele aangename.
    Ik heb op de Canarische eilanden moeten overwinteren, heel vervelend. Ik had kunnen oversteken, met de passaatwinden, naar het Caribisch gebied maar was daar totaal niet op voorbereid en bovendien trok het me ook niet. Kaap Verdische eilanden had ook gekund maar je komt zo moeilijk terug.

    De eilanden La Gomera en La Palma, waar ik de meeste tijd heb doorgebracht, zijn parels in de oceaan. De natuur is overweldigend, met nog oeroud regenwoud in de binnenlanden. Ook de cultuur is zeer rijk en er word geen gelegenheid overgeslagen om te feesten waarbij letterlijk alles uit de kast werd gehaald.

    Maar ik zag een opening een corridor. Na een paar onstuimige weken op La Palma, lag er ineens een groot Hoogdruk gebied tussen de Canarische Eilanden en de Azoren. In de winter worden de Azoren geteisterd door de ene oceaan depressie na de ander. Op de Canarische eilanden is het goed toeven met zo,n 20 graden. Maar het is windstil of het waait gelijk 25 knopen. Het word de acceleratie zone genoemd, de wind die tussen en rondom de eilanden geperst word.

    Ik wilde gelijk van La Palma naar de Azoren zeilen zo’n 600 nm. Na vijf dagen op zee ben ik Funchal, Madeira binnen gelopen. De wind was over het algemeen te zwak, het zou te lang gaan duren en had al aardig wat diesel verbruikt.
    Na 2 dagen Madeira, ben ik donderdagmiddag weer vertrokken richting Azoren, nu zo’n 500nm. Het werd een super zeiltocht waarbij ik constant hoog aan de wind gezeild heb. De eerste dag moest ik nog kruizen maar daarna draaide de wind zoals voorspeld was en kon ik in een rechte lijn, en als in een groef, op de Azoren af.
    De wind en de golven werden elke dag wat minder totdat ik 50 nm Voor Santa Maria alleen op motorkracht verder kon. Midden in de nacht kwam ik natuurlijk weer aan en heb liggen dobberen voor de kust. Dinsdag 27 maart kreeg ik een prachtig plekje toegewezen in de marina van Villa do Porto op Santa Maria. Ik heb een gemiddelde van 5 knopen gezeild. Hulde aan de Contessa 32!

    Ik zal vanaf nu weer regelmatig verslag doen over deze wonderschone archipel.
    Hoewel ik hierover ook wel twijfel. Eigenlijk moeten de Azoren een goed bewaard geheim blijven. Maar zolang men hier zeilend terecht raakt zal het de Archipel niet op z’n kop zetten.

    #812

    Ewoud
    Bijdrager

    La Gomera

    La Gomera

    La Palma, Tazacorte.

    Madeira. Hoogste clif van Europa.

    Santa Maria.

    Portugese oorlogsschepen.

    #813

    Ewoud
    Bijdrager

    Vrijdag 6 april, Santa Maria.

    Kafkaiaanse toestanden op de Azoren.
    De Flappentapper heeft mijn enige bankpas ingeslikt, ‘captured’, zegt het bonnetje. Ja, ik weet het, het is dom om met een enkele pas op reis te gaan. Maar het vertrek was zo plotseling dat ik geen visa kaart heb kunnen regelen.

    Net voor de flappentapper, had ik gepind in de supermarkt. Die kaart is gewoon goed, ik haal het morgen wel weer op met mijn paspoort.

    Nou nee, zo makkelijk gaat dat hier dus niet. Er moet een officieel document van de ING worden opgestuurd met alle gegevens omtrent mijn pas. Ik bel de noodlijn van de ING en doe mijn verhaal. Een vriendelijke dame legt me uit dat zo’n document niet bestaat en sterker nog, ze mogen die gegevens ook niet verstrekken. ‘Je kan toch gewoon je paspoort laten zien’, zegt ze.

    Inmiddels ben ik weer bij de bank geweest met ING documenten, die ik toevallig heb, bank afschriften, belastingpapieren. Ik kan internet bankieren laten zien. Nee, er moet een gecertificeerd document komen waar ook het volledige pasnummer opstaat. Weer de ING gebeld, die op hun beurt weer zeggen dat zo’n document niet bestaat. ‘Laat mij anders even met bank praten’, zegt de vriendelijke ING dame. En ook haar smeekbede ketsen af op een solide bureaucratische muur. Regels zijn regels.

    De bank zegt: ‘ je kan hier een bankrekening openen’, op een manier alsof het een fluitje van een cent is. Ik laat mijn pas blokkeren.
    Tijdens een flinke wandeling, door het woeste landschap, ontmoet ik Paul, in de middle of nowhere. Paul is een verwende rijke Amerikaan, zegt ie zelf. Hij wil gelijk z’n portemonnee trekken, nadat ik mijn verhaal gedaan heb. Cash is nu even het probleem. ‘How much do you need’. Ik sla het aanbod vriendelijk af, ik heb zeker nog voor een week eten aan boord.
    Weer na de bank. Ik wil een rekening openen. ‘Dat is goed maar dan moet je eerst een Portugees fiscaalnr. aanvragen’. Ik zie gelijk hele donkere bureaucratische wolken over drijven. Ik heb een paspoort nodig en een bewijs van mijn woonadres in Nederland, in de vorm van een rekening bijvoorbeeld.

    Het eiland Santa Marina telt 5000 inwoners, en Vila Porto is de hoofdstad, dat min of meer uit een lange straat bestaat. Dus alle officiële instanties zitten even verderop in de straat. Ik loop het aangewezen gebouw binnen en sta werkelijk 5 min later weer buiten met een een Portugees fiscaal nummer. ‘Oh, je wilt belasting betalen! Nou, hier heb je een nummer’.

    Bij de bank vul ik alle nodige papieren in en overhandig tal van bewijsstukken. Het word opgestuurd naar het hoofdkantoor ter goedkeuring. Het is Pasen en het weekend zit er tussen. Dit gaat nog even duren.
    Paul staat voor mijn boot. ‘Come on, i buy you a meal and a drink’. Dat worden uiteindelijk heel veel ‘drinks’. Paul heeft hier heel goedkoop een huisje op de kop getikt. Het heeft 7 jaar leeggestaan en nu overwoekerd door een azoriaans oerwoud. Want vruchtbaar is het hier.

    Ik heb wat wonderbaarlijke figuren ontmoet maar hij spant wel de kroon. Hij heeft de meest fantastische verhalen terwijl het langzaam tot me doordringt dat hij  geen geboren fantast is, wellicht is het een beetje aangedikt. Hij heeft oosterse filosofie gestudeerd. En heeft 2 keer de wereld rond gevaren. Een keer met een cruise schip voor verwende rijke kinderen en later een keer als bemanning op een zeilschip. ‘Werkte je dan op dat cruise schip’. ‘Nee, ik was een van die rijke verwende kinderen’. Als ik uiteindelijk vraag wat hij voor werk doet krijg een vaag antwoord, ‘ iets met real estate’. Volgens mij heeft hij nog nooit een fatsoenlijke baan gehad. Er zit gewoon een heel verwend, springerig, druk gebarend kind voor me, van 52. Hij is ook nog vrij klein, dat helpt ook niet. Maar ik mag hem wel. En niet alleen omdat hij me geld leent dat ik met internet bankieren weer overmaak.
    De volgende dag pikt hij me weer op en we scheuren over het eiland. Ik kan me niet herinneren dat we een tegenligger hebben gehad. En hoe het landschap te beschrijven. Als een woest, weelderig sprookjespark. Uiteindelijk komen we bij zijn huisje uit. Prachtig gelegen, zoals alles hier. Het is zeker geen bouwval en heeft heel veel potentieel. De grootste klus is nog het oerwoud te verwijderen, met name de wortels van gemberplanten, die zich inmiddels diep onder het huisje begeven.
    Ik krijg bericht van de bank, dat er iets vertaald moet worden. Het gaat om mijn Nederlands fiscaal nummer. Het BSN nummer dat overal op voorkomt. Paspoort, rijbewijs, ziekenfondskaart, heb ik ze allemaal gegeven. Ook een brief van de belasting waarin gevraagd word naar de omzet van 2017. De brief is verstuurd op 18 februari 2018 en bevat naast alle andere gegevens natuurlijk ook mijn BSN nummer.

    Die brief moet vertaald worden in Engels, Frans, Spaans of natuurlijk Portugees. Maar wel door een officiële instantie, die het kan certificeren. De notaris kan dat allemaal en zit 3 huizen verderop.

    De notaris vertaald niet meer en zeker niet vanuit het Nederlands maar certificeert nog wel. Er moet dus een Nederlands sprekende Portugees aan te pas komen, die het vertaald en samen met mij weer de notaris opzoekt. Iedereen in het notariskantoor bemoeit zich er mee, inclusief de mensen die een nummer hebben getrokken. Het eiland word afgebeld en niet veel later staat Fernandez voor me. Hij heeft 3 jaar in Nederland gewoond en 7 jaar in België. Hij lijkt sprekend op André Kuipers, de astronaut, en blijkt ook nog eens luchtverkeersleider geweest te zijn. Hij kijkt naar de brief en zegt: ‘ oh, dat is makkelijk, wanneer moet je het hebben, gisteren zeker’. Hij gaat het gelijk doen en haalt me dan op bij Club Naval.

    Samen belanden we weer bij de notaris met de vertaling en onze paspoorten. Ik weet niet waar de beste man al die tijd mee bezig is geweest maar uiteindelijk komt hij met de felbegeerde papieren waarop prachtige preegstempels pronken.
    Ik zeg uit beleefdheid tegen Fernandez, wat krijg je van me, hoewel ik het antwoord wel kan raden. Nee! Ben je gek, niets. Ik haal een doos luxe chocolade uit mijn rugzak en zeg ‘dit is slechts een symbolisch gebaar om mijn dank te betuigen. Je hebt me enorm geholpen’. Uiteindelijk is Fernandez met de doos chocolade onder zijn arm uit zicht verdwenen, maar het heeft weer een hoop moeite gekost.
    Bij de bank een stapel formulieren getekend die weer opgestuurd worden. Maandag, word mij verzekerd, is alles rond en kan ik gelijk een tijdelijke bankpas krijgen.
    Inmiddels ontvang ik een bericht van Paul: ‘how about grilled squid, i know a good place. But no more drinking night for me, i have a super productive last day’. ‘Sure Paul’.
    Toen ik mijn pas niet terug kreeg heb ik me even opgewonden en te midden van al mijn bewijsmateriaal voelde ik me als een crimineel. Maar alles en iedereen is vergeven en ben inmiddels de azoriaanse levensstijl gewoon. Een veiliger gevoel kan ik me nauwelijks inbeelden. Ook de marina is volgens de lokalen de meest beschutte van de Azoren. En dat geloof ik want het waait hier af en toe flink, maar de beruchte oceaandeining maakt hier weinig indruk. 4 seizoenen in een dag, zeggen ze hier. En dat klopt! Regelmatig komt er een bui over maar dat duurt vaak een paar minuten, en dan weer stralend weer. Keiharde windvlagen, waarna het even hard weer stil valt.

    Het is nog ver voor het toeristenseizoen, de veerdienst tussen het grote eiland San Miguel en Santa Maria begint pas in mei.

    Er liggen wel geteld 5 bemande zeilboten in de Marina. We ontmoeten elkaar regelmatig in Club Naval, bar en restaurant, samen met de lokale bevolking. Ik heb geen haast, ik zie het allemaal wel. Ben benieuwd of ik hier überhaupt nog weg kom!

    • Deze reactie is gewijzigd 8 maanden, 1 week geleden door  Ewoud.
    #815

    Ewoud
    Bijdrager

    #816

    Ewoud
    Bijdrager

    15 April, Santa Maria

    Zoete geuren en zilte vergezichten.
    Inmiddels ben ik helemaal tot rust gekomen. Veel anders zit er ook niet in op dit eilandje aan het einde van de wereld. De bewoners klagen, zoals overal ter wereld, over het weer. Waar blijft de lente. Ik snap werkelijk niet wat ze bedoelen. Het is heerlijk weer, een graad of 17 en overal zie ik de lente opbloeien.

    De bankzaken zijn afgerond en daarmee ook de dagelijkse routine naar de bank en bar.
    Je kunt hier het hele eiland rond struinen over ‘hiking trails’ en overnachten in sobere hutten. Bij de marina begint al een trail naar Praia, zo’n 3 uur lopen. Het heeft de gradatie moeilijk en dat betekent dus klimmen. Hoe ik terug kom zie ik dan wel weer, liften of een taxi.

    The trail begint in Ierland, grasgroene glooiende weiden met prachtige vergezichten en grazende koetjes. Dan voert het pad me door een weelderig subtropisch gebied, met steile kliffen. Kleurige bloemen spatten uit het de struiken en een een bedwelmende zoete geur hangt in de lucht. ‘Wilde’ paarden gaan netjes opzij, het struikgewas in. De weelderigheid maakt langzaam plaats voor een rotsachtig terrein vol met enorme cactussen. Diep in de verte zie ik Praia al liggen. Hagelwitte huisjes, wijd verspreid in een diep groen dal en met een heus zandstrand voor de deur.

    Het afdalen kan beginnen en het schuimende koud goudgele vocht lonkt. Het viel me reuze mee, misschien omdat ik bedwelmd was door zoete geuren en zilte vergezichten.

    Aan het strand bevind zich een bar/ restaurant, in de vorm van een schip. Met mezelf in mijn sas zit ik achter een groot schuimend glas en verkneukel me al op de hamburger met frietjes.

    Er blijkt een short cut te bestaan. 2 uur later zit ik weer op het terras van Club Naval.

    #818

    Ewoud
    Bijdrager

    São Miqeul

    Een vriendelijke vriend heeft mijn AIS weten aan te sluiten, en op mijn IPad. De juiste draadjes zijn dan eindelijk verbonden. Heel knap, want er hebben zich wat mensen over gebogen. Ik kan nu zenden en ontvangen. Toch niet gek, zo halverwege.

    Zeker midden op de oceaan is het wel heel handig, omdat je dan weet dat al het verkeer wel een AIS systeem heeft, behalve dan als je zo’n halve zool als ik tegen kom.
    Dank nogmaals, Gerlinde en Dreas van de El Galante. De prachtige Gallant 53, E.G. v/d Stadt ontwerp uit 1968. http://www.elgalante.nl. Het is net een uitgerekte Contessa 32

    Na 23 dagen op het paradijselijke eilandje Santa Maria gelegen te hebben is het wel weer tijd voor een volgend eiland. Dat word dan São Miguel, het grootste eiland van de Azoren en het economische hart. Ponta Delgada, een stad met 80.000 inwoners, heeft een grote marina en haven waar ook cruise schepen afmeren. Dus wel toeristisch maar voor de afwisseling lijkt me het wel wat.

    De wind is alleen pal tegen, uit het noorden. Maar zover ik kan kijken blijft het zo. Er hangt voorlopig een hoogdruk gebied rond, de wind is over het algemeen vrij matig tot zwak, afgezonderd van buien. Hemelsbreed is het maar 50 nm, maar ik moet het eiland nog ronden en dan kruizen. Laat ik er maar 100 nm van maken, dus het word door de nacht zeilen om zo bij daglicht aan te komen.

    Lena ploegt zich door een rommelige zee, hoog aan de wind de nacht in. Maar ik heb AIS tot mijn beschikking, op mijn IPad. Die kan ik gewoon onder mijn kussen leggen. Een droge computerstem klinkt door het kussen heen en verstoord mijn dromen. “New AIS target”. Ik tik op de IPad en zie een schip 20nm verwijderd en die ver achterlangs gaat. Toch ben ik er niet helemaal gerust op, zo tussen de eilanden in. Er vaart hier genoeg klein grut rond dat misschien nog nooit van AIS gehoord heeft. Het blijft bij de ‘art of napping’, de kunst van het dutten.

    Na wat lange slagen, zeil ik recht ik op Vila Franca af, de andere marina van São Miguel. Er is me verteld dat deze heel klein is en meestal overvol. Maar zo’n klein bootje als Lena vind altijd wel een plekje is mijn ervaring. En nu dus ook weer, aan een lange steiger zonder vingers waar je een Mooring moet oppikken en dan achteruit in parkeert.
    Een jongen helpt me hierbij. Hij heeft ook gelijk een stapel formulieren bij zich die ik moet invullen. Hij vraagt terloops waar ik vandaan kom. “Santa Maria”, antwoord ik. “Oh, dus je bent niet in Ponta Delgada geweest. Maar dat moet wel eerst, want hier is geen politie”. Ik ga nu echt niet meer naar Ponta Delgada, kom ik alsnog in het donker aan in een onbekende haven. De jongen belt met zijn baas. Van de baas mag ik vannacht blijven, want de internationale scheepswet zegt dat ik niet gedwongen mag worden om in het donker uit te varen. Dat is nog eens een goeie wet.

    #863

    Ewoud
    Bijdrager

    Blakte en zeebeesten.

    De blauwe vinvis is gearriveerd. De vele whale wachters hier in Ponta Delgada vermelden het op hun uithangborden. Wat zou ik het dier graag naast mijn bootje zien, al zijn ze dan 3 keer zo groot. Maar om nu met een hele vloot toeristen het dier op te jagen staat me tegen. Ze zijn het laatst gesignaleerd iets ten noorden van Sao Miguel. Dat ligt op de route naar Terceira, het eerst volgende eiland, zo’n 90 nm varen.

    De wind gaat totaal liggen morgen, en de komende dagen, de deining zal genadig zijn. Ik vertrek gewoon nu. Kan ik nog een stukje zeilen en de rest motoren over een spiegelgladde zee.
    ‘S avonds gaat de wind helemaal liggen en het dobberen is te doen, zonder dat je ingewanden in een hopeloze knoop raken. Zelfs in het donker is er genoeg te ontdekken in het rimpelloze water. Er beweegt van alles rond mijn bootje, het flitst, kronkelt en pulseert. Ik heb geen idee wat ik waarneem. Zeebeesten!

    De volgende dag vaar ik rustig over de rimpelloze oceaan richting Terceira. Ik speur de horizon af, op zoek naar een flinke stoomwolk die bij een walvis past. Ik kom stromingen tegen, een spoor van bellen en schuim, alsof er een flink schip net gepasseerd is. Er drijft van alles rond, helaas ook plastic afval maar vooral veel leven. Onder water wemelt het werkelijk van minuscule kwalletjes en slierten die lijken wat op munitiegordels.

    Maar boven water zeilen de machtige Portugese oorlogsschepen. Dit is toch wel zo’n fascinerend dier. Of een kolonie dieren moet ik zeggen. Het bestaat uit 4 poliepen die elk hun eigen functie hebben, met onder anderen een zeer giftig vangnet, die nu nog niet al te lang is. Het zeil bestaat ook uit een aparte poliep, die het naar believen kan opblazen en weer kan leeg laten lopen, wanneer er gevaar dreigt, een boot bijvoorbeeld. De poliep kan zelfs het zeil bewegen zodat het kan laveren, of tot een kroon buigen. Geniaal en wonderschoon om te zien, met prachtige roze en paarse kleuren, om zich zo wellicht tegen het ultraviolette licht te beschermen. En de vloot is groot, waar ik kijk zeilen ze rond.

    In de stroming drijven ook schildpadden rond, die zich nauwelijks om mij bekommeren. Waarschijnlijk helemaal vol gevreten met kwallen, want dat eten ze gelukkig, hun lederen huid beschermd ze tegen het gif.
    Dan ineens ben ik ontdekt door een grote groep dolfijnen, die als enthousiaste jongen honden op me af springen. Ze schieten heen en weer onder mijn dobberende boot door, maar concluderen al snel dat deze kapot moet zijn. Er is niks aan en even snel verdwijnen ze weer.

    Ik vaar rustig weer verder maar  schrik op door het majestueuze geluid van een walvis die stoom afblaast. Hij is niet zo ver weg en ik zie herhaaldelijk de metershoge spuit. Ik wil hem de pas af snijden en dan snel de motor uit, hopelijk zo zijn nieuwsgierigheid te wekken. Het dier duikt onder en blijft lang onder. Het moet wel een Potvis zijn, vaste bewoners van deze wateren. Lang lig ik te dobberen in afwachting, het is doodstil op het irritante tikken na van de bedrading binnen in de mast. Dan klinkt ineens het woeste geproest van een kolossale reus. Het geluid en de kracht die daar mee gepaard gaat verteld je, dat je met dit schepsel niet moet spotten. Hoewel ik hem nu duidelijk kan zien is het toch te ver voor een mooie foto. Potvissen zijn niet de meest fotogenieke beesten, zo aan de wateroppervlakte. Er drijft een grote dikke grijze bult even verderop. Maar het geluid maakt alles goed.

    Ik wil nog voor het donker in Praia da Vitoria zijn. De motor gaat niet meer uit. Onderweg hoor ik desondanks af en toe nog het brute geblaas van oceaanreuzen met ergens aan de horizon een stoomwolk.

     

    • Deze reactie is gewijzigd 7 maanden geleden door  Ewoud.
15 berichten aan het bekijken - 31 tot 45 (van in totaal 53)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.